Split

Before names were carved in stone,
Before iron tasted blood,
The people of the green places danced with Death.

They crowned themselves with leaves and berries,
Bared their skin to bark and thorn,
Welcomed Death into the circle,
Winter feared, honored, worn.

Death came then in borrowed shape,
Bone wrapped in moss and swords,
Watched and counted and learned the rhythm,
Of breath, of laughter, of the world.

And for a long age, the world was whole.

But hunger crept in people’s heart,
They looked at Death and saw a gate,
They asked how much, how soon, how long,

How long a body could endure?
How many lives be bound together?
What if the boundary was torn?

They broke the circle.
They stole the instruments of Death,
And Death responded.

Bodies welded into one,
Mouths fed without filling,
Death walked on hills of bodies and called itself living.

Storms screamed and split the skies.
Roots recoiled from the soil.
The world cracked.
From the wound spread white veins of ruin,
Branching beneath forests and cities alike.

Death no longer dances.
The wild remembers.

So, I implore you, wanderer beloved,
Do not ask how much life can be taken,
Only how it should be released.

Αποσύνθεση

Πρέπει να κατέβω πάλι στο περιθώριο,
στο σκοτεινό, άθλιο άντρο των μυστικών συνειρμών,
στο αποκρουστικό λαγούμι που συνδέεται με τον υπόνομο,
στην ακραία ακολασία, στη δύσοσμη διαφθορά, στην υπόγεια παρακμή,
να χαϊδέψω το υγρό γρασίδι της Περσεφόνης,
να πρηστεί το χώμα από το πέρασμα μου,
να γεννήσει τέρατα—
απανθρακωμένες ρίζες,
καψαλισμένα μάγουλα,
σπαραγμένα, κομματιασμένα άκρα,
να γλείφουν το ερεβώδες αίμα από τις σπασμένες φλέβες μου,
σφήκες στοιχειωμένες, αγγιγμένες από το κενό,
καταραμένες σκιές,
λιμοκτόνα σκουλήκια.

Εξαντλημένα τα πόδια μου,
το δέρμα τους στεγνό, κηρώδες,
σκίζονται στις κοφτερές αιχμές του ηφαιστειακού φλοιού,
καίγονται τα ρουθούνια μου από το θειάφι και την όξινη οσμή του αρχαίου ιδρώτα.

Σκόνη.
Ξηρή.
Πνιγηρή.
Μεταλλική επίγευση.
Στόμα ξερό.

Λιπαρές τρίχες πέφτουν βαριά στα ζυγωματικά μου,
πνίγομαι από τη σκόνη, το θειάφι, τις τρίχες,
παχύς, ασφυκτικός ο αέρας,
κολλώδες πέπλο καπνού,
μούχλα, σαπίλα, σήψη,
αναδύονται από τις κοιλότητες του υπεδάφους,
αναδύονται από τα ξερά μου πόδια,
από τα ιδρωμένα μου μαλλιά,
πνίγομαι,
αλλά κατεβαίνω.

Πιο κάτω,
ακούω το βαθύ, βραχνό βέλασμα,
ζωώδης ρόγχος,
μετατρέπεται σε ουρλιαχτό,
κάτι πνίγεται στην ίδια του τη σάρκα,
ανθρωπινό
απάνθρωπο κορμί,
κεφαλή τράγου,
μισόγυμνο κορμί,
στολισμένο με φυλαχτά,
βραχιόλια,
μυώδες,
αποσαθρωμένο,
σαπίζει ενώ στέκεται,
γέρνει,
παραμορφώνεται,
ακούγεται το αποκρουστικό τρίξιμο που κάνουν οι αρθρώσεις όταν πιέζονται υπερβολικά,
σε αντιπαράθεση,
στάζει το αίμα του,
οι σταγόνες χτυπούν την πέτρα,
αργά,
-τακ-
ρυθμικά,
-τακ-
σπαρακτικά,
-τακ-
αδυσώπητα.
Έχει μια βαθιά σχισμή στην κοιλιά,
από την οποία ξεχύνονται ρευστά τα έντερα.
Ο βρυχηθμός γεμίζει τον χώρο.
Αναθυμιάσεις σφυρίζουν διασχίζοντας τα γλοιώδη παράσιτα που σέρνονται ανάμεσα στα ακανόνιστα,
ραγισμένα,
σάπια δόντια του.
Πνίγομαι από τον μόνιμο θόρυβο της βλάσφημης αγωνίας,
και κατεβαίνω.

Πρέπει να διαβώ την πύλη.
Το κόκκινο ρέει,
ποτάμι, παχύ και πηχτό,
αντανακλάται στο ψυχρό γκρι των τοίχων.
Τα χέρια, συσπειρωμένα, αλληλοσυγκρουόμενα,
σπρώχνουν, ικετεύουν, προσκαλούν.
Οι παλάμες, παγωμένες, γλιστερές,
σφίγγουν, τρέμουν, χαϊδεύουν.
Απέραντος, άδειος, ψυχρός θάλαμος,
μόνο τα χέρια γεμίζουν τον χώρο με την ασφυξία της παρουσίας τους.
Τρίζουν τα κόκαλα μου, γρατζουνάνε την πέτρα,
σέρνομαι πιο μέσα, πιο κάτω.
Ας πνίγομαι.

Ο τόπος αυτός είναι σφαγείο και ναός.
Βασίλειο της απελπισίας.
Οι αισθήσεις συνθλίβονται ανάμεσα στη φρίκη και στην ακατανόητη ιερότητα της αποσύνθεσης.
Πνίγονται ολοκληρωτικά.
Λυγίζω τις ετοιμόρροπες αρθρώσεις μου και παίρνω τη θέση μου,
άρχοντας και υπήκοος του θανάτου, του κρύου, της μούχλας,
αγαπημένοι μύκητες με περικλείουν,
αδειάζω,
φουσκώνουν,
ξερά οστά στολισμένα με το γλυκό, μουχλιασμένο μας ποίημα.

The Forest, the Blood

Roots creak.
Forgotten gods.
The trees here do not sway with the wind.
They move their pale-barked limps, only when no one is looking.

Selene,
huntress of the pale moon,
stalks the silent stars.
Her bow strung,
her hair plucked from her own dreams.
By her side,
the hound who remembered being a man.

Kneeling in the soil,
a circle of smoke and bone,
weeping salt and ash.

Before her,
the goblin-thing.
Its voice,
a wet scrape across her soul.

«Give me what you treasure,»
it hisses.

She holds up her own heart.

In the shadows,
her dead brother watches.
Waiting to be loved.
Waiting to be named.

A demon sprouts from tangled roots.
She plunges her hand in his chest.
Her arm blackens,
from corruption,
grief,
righteousness,
vengeance,
the slow, dumb ache of her sour purpose.

How good it is,
to understand one another.
Desire for desire,
Thought for thought.

The people burn red candles and lock their doors at dusk.
The Wolf walks again.
Yellow-eyed,
cloaked in night.
A hunger in skin.

Selene waits,
Arrow drawn,
barefoot on the black shore.

She does not want to be a burden,
but gods,
she wants someone to carry her.
Just for a little while.

The Wolf hears her and stops.

They both look toward the burning horizon,
before the ghost of a once-great tree.
She wears a mask of feathers,
he wears a crown of thorns.

There is so much newness that can’t be named.
They will wait.

Gaze into forest,
ocean,
into the great beneficence of this splendor.
And wait.
Clarity will come.

The Bloom and the Bleeding

The world no longer turned in innocence.

The stars had fallen.
Fruit.

The stones whispered the names of extinct flowers.

A dead god’s eyes,
left open,
pulsing with the light of blue constellations.

Coral-pink, marble columns rose.
Petrified screams.

Winged, half-dressed phantoms fluttered in the scented air of oblivion.
Angels.
No.
Not angels.
Mutations of desire and memory.
The Court of the Hundred Blossoms, they called themselves.

AGNES.
BEATRICE.
EURYDICE.

They held no love.
They only longed.
Endlessly.

Taking turns,
they sat atop a pollen-dusted throne,
atop rust and reflection.

Whoever sat there,
wore a crown of withered orchids bleeding sap into their eyes.

The Court adored them with the ferocity of a species on the brink.

They remembered the old world.
Grass trembling with solar light.
Worms whispering words of woe.

The latest supplicant,
the silent figure in a rebreather mask,
bearing rust where skin once lived,
was asked:

“Do you love this world?”

The mask fell,
revealing a cavity with glowing threads.
Nerves, perhaps.
Perhaps, music.

Perhaps an unreleasable scream.

The grass recoiled,
hissed.

The Court wept honey.


A ship orbited an eye.
Its lid was atmosphere.
Its lashes were storm-hung skies.

The Archivist painted in oils that boiled in vacuum.
Her latest canvas was a cryo-chamber.

Inside, the last knight of blight.
On his left shoulder, a coat of arms in white flowers blooming.
On his left shoulder, white rot bloomed.

Outside, she clutched eternal spheres of truth,
blind in the stone vigil.

Truth is the most sculpted thing of all.


A girl with too many eyes,
gathered white and pink flowers,
hurried,
half-dressed,
barefoot,
because she feared the beasts under the earth,
but also,
because she adored the lush trembling of petals between her fingers.

Softly, she clutched them to her chest.
Softly, she exclaimed their dearness,
Softly, she knew they would be nothing, forever.

Above her, the fake sun blinked.

Below her, the real soil writhed.


The Church of the Harvested Soul had always claimed it was oppressed.
Though, it burned entire cities of moss-witches and composted children into nutrient slurry for their god-engine.

When the wind cried foul,
they screamed:

“We are victims of the green tyranny!”

And they always found new ways to appropriate,
co-opt,
manipulate,
taking the language of blooming,
twisting it to justify their sterilization of entire meadows.
“We burn only in defense,” they said.
“The roots were reaching for our babies.”

But the roots remembered.

And they were coming.


Half-goat, half-memory.
The Heretic fished in the mirror lake.
His net was woven with sinew and curse.
He hauled a silver fish.

“I longed for you,” he whispered to it.

It replied, “Why did you make me?”


Open books.
Weeping vines.
A child was learning to walk by reading with their feet.
Stories and endings.

To live,
is a miracle.

To walk on the green Earth,
breathing,
bloody,
is the only true rebellion.


In the end,
the stars will crack,
like eggshells.
From them,
monsters will hatch,
to punish,
and mourn.


Postscript, etched in bark and teeth:

We are all alone.
Born alone.
Die alone.
But in the garden,
we bloom together.

Taurus

In the beginning, there were many worlds.
Thin worlds. Black worlds.
They converged.

Then there was one bigger world.
One black world.
Thicker, too.
Also, long.
It went on and on.
Twisting, turning.
Until the hole.

Was it a gutter, or pleasure’s shore?
Who knows?
I don’t.

What’s known is this:
It stood on twisted legs.
Fat legs. Black legs.

But this was not a black world.
Not anymore.
No, it was pink.
I think.
Or mauve.

After that, it went to shit.
A labyrinth inside swollen mammaries.
Excreting reverse tears, back into eyes.

Into a lake of many eyes.
Not of this world.
Looking out of this world.
Green eyes, inside blue waters, inside green mountains, inside blue skies…

But, back to the world.
While it transformed.
It got ears, eyes, and horns.
A face.
A black face.
With blue eyes.

And in that face, another face.
A blue face. With black eyes.

And all the eyes were looking at me.
Eyes from faces, eyes from lakes.
Asking me to create worlds.
Many worlds.

So, in the end, there were many worlds.

Ο Κατακλυσμός του Δευκαυλίωνα

Στο τέλος του κόσμου, άπειρα πλήθη συγκεντρώθηκαν για να δραματοποιήσουν ο καθένας την προσωπική του έσχατη προσδοκία. Αποκάλυψη, Ράγκναροκ, Μαχαπαρινιρβάνα. Μυσταγωγία, απογύμνωση, κρίση, καταστροφή. Πόλεμος και έρωτας. Λάγνες, αιμοδιψείς απολαύσεις.

Στο τέλος του τέλους του κόσμου, τα ξίφη ίσα που ξεχώριζαν από τους κομμένους φαλλούς. Πηχτό, λευκό αίμα στροβίλιζε σε πορφυρές δίνες σπερματοζωαρίων. Λίγο μετά την τελευταία στιγμή του Χρόνου, απέμεινε μονάχα η Σιωπή, η ξεχασμένη γενέτειρα της λέξης. Το αρχέγονο κενό του Χάους, αυτό που πάντα ήταν εκεί, ριζωμένο σε κάθε κβαντική ρωγμή του Χωροχρόνου, εντοιχισμένο σε κάθε ανάμνηση που παρίστανε την Ηχώ μιας εμπειρίας που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.

Διαμελισμένα σώματα θρηνούσαν εαυτούς που δεν υπήρξαν. Ένα από αυτά ήθελε τόσο πολύ να ξαναζήσει, που βάδισε αντίστροφα στον άνεμο των σκέψεων του. Ο εαυτός του, σκέφτηκε, βρίσκεται στο χρονικό κέντρο από όπου ξεκίνησαν οι εγκεφαλικές εκπομπές του. Χάθηκε ψάχνοντας την ακινησία κάτω από τα κύματα. Πάλι εδώ κατέληξε, χωρίς να ψάχνει τίποτα, ικανοποιητικά βρίσκοντας τίποτα, αυτό που ποτέ δε χάθηκε από κανένα.

Ο έσχατος τυφώνας παρέσυρε τα πέπλα του Λόγου. Λέξεις όπως ακατονόμαστο, ανείπωτο, ανεκδιήγητο, άφατο, άρρητο, αμίλητο, απερίγραπτο, και τα συναφή, τελείωσαν. Οι ψευδαισθήσεις που χρησιμοποιήθηκαν για να διαγράψουν μορφές στο άμορφο, να κοιτάξουν το αόρατο, να αφουγκραστούν το άηχο, ανήκουστο, σιωπηλό Χάος, εξαντλήθηκαν.

Επαναλαμβανόμενοι βρόχοι αυτοαναφορικότητας βρήκαν τον δρόμο τους σταματώντας να τον διασχίζουν, αποκαλύπτοντας την Αλήθεια σε ασύστατες δομές μη-συνόλων. Η ολοκληρωτική έλλειψη αντίληψης έγινε μεμιάς αντιληπτή.

Με την άκρη της ασυνειδησίας μου, κοίταξα ένα χλωμό κορμί που είχε μόνο νύχια και δόντια, και έτρωγε τα χνώτα του. Μόνο του στο τέλος του κόσμου, επέμενε να υποκρίνεται κυριότητα της μοίρας του, κραδαίνοντας τη θεόσκληρη συνείδηση του στο δεξί χέρι και στοχεύοντας με τη μεταφυσική της βάλανο τον απύθμενο λάκκο που σκέπαζε τα ύστατα, οντολογικά ψήγματα που είχαν κατακαθίσει στη λαίλαπα του αφανισμού.

Η λαίλαπα πέρασε. Η παρατήρηση έμεινε. Οι μορφές χόρεψαν ταραντέλα απουσίας. Τα κενά ανάμεσα στις σκέψεις μεγάλωναν και μεγάλωναν και μεγάλωναν και μεγάλωναν…

Κατάπιαν τις λέξεις, τους ήχους, τις σκέψεις, τα νευρογλοιακά κύτταρα, τα ηλεκτρικά σήματα, τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία, τα διαμελισμένα σώματα, τα χλωμά σώματα, τα ξύλινα σώματα, τις θεόσκληρες στύσεις της επιθυμίας.

Τίποτα δεν μπορεί να συγκρατήσει το Τίποτα. Μόνο να καταβροχθιστεί από αυτό ολοσχερώς.

Χωρίς μάτια, μόνο με όραση, και πέντε δοχεία αισθήσεων, έτοιμα να ξεχειλίσουν, χωρίς μάτια, μόνο με το ανυπόστατο φως στο απειροελάχιστο διάστημα της φλόγας όταν τρεμοπαίζει, χωρίς μυαλό, μόνο με τη σκέψη που αποτελεί και ορίζει ο ουρανός, φτάνουν τα κορμιά στην ακύρωση τους. Δεν υπάρχει η έσχατη αφύπνιση – μόνο το τέλος του ονείρου.

Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες

Κατοικώ στην πτώση.
Κατοικώ στην ησυχία.

Το μέλλον αντιγράφει θολά το παρελθόν.
Το παρελθόν αρνείται να αναιρεθεί,
κρέμεται κάτω μου,
φορτίζεται να φωνάξει.

Περπατώ με την πλάτη στο πρόσωπο.
Εισπνέω το αύριο με τους πνεύμονες του χθες.
Σε μια αέναη προσμονή συντριβής.
Σε μια αέναη πρόβα θανάτου.

Έπαψα να ονειρεύομαι.
Έχασα την τόλμη της ελπίδας.
Είμαι ξερό χώμα που φοβάται τη βλάστηση.
Δε σχεδιάζω.
Οι χάρτες μου τελειώνουν στο σήμερα.

Κάποτε,
μες στη σκιά ενός άλλου φόβου,
θα γλιστρήσει ένα άγνωστο φως,
από μια ρωγμή στην αναμονή.
Το χθες θα πεθάνει.
Δε θα είμαι πια εκεί.
Ούτε θα ξαναγυρίσω.

Ο Σχιζοειδής Κόσμος ενός Αγγέλου στο Γίγνεσθαι

Η Φωτογράφος δεν είναι πια εδώ. Ούτε πριν ήταν εδώ. Αυτό το αιθέριο πεδίο της έμπνευσης που τη στοιχειώνει, μιλάει με τη γλώσσα της μεταμόρφωσης, του κατακερματισμού, των συναισθημάτων, διαλύει τα όρια μεταξύ σώματος και χώρου, εαυτού και Άλλου, παρουσίας και απουσίας. Το Εγώ βρίσκεται σε μία συνεχή διαδικασία ροής, γλιστρώντας από τις φιλοσοφικές χαραμάδες της στατικής ταυτότητας, και καθώς συναντάει τη σμαραγδένια, υπόγεια σπηλιά της Τέχνης, απλώνει τις ρίζες του στον σχιζοειδή χάρτη της επιθυμίας, και της φιλήδονης αίσθησης της αέναης, αδιαίρετης μεταβολής.

Με χρήση μακράς έκθεσης, ξεδιπλώνει τον Χρόνο σε μία ακόμη χωρική διάσταση. Περιγράφει την Πτώση, ή καλύτερα, την Κατάβαση. Περιγράφει το γίγνεσθαι με όρους του είναι. Το υποκείμενο απογυμνώνεται από τις ιδιότητες της σταθερότητας και του καθορισμού, θολώνει ή εμφανίζεται μερικώς, κινείται διαρκώς προς την ετερότητα. Ο τοίχος, οι καθρέφτες, τα έπιπλα, το φως αλληλεπιδρούν οντολογικά με το σώμα. Η ένωση τους απεδαφοποιεί το σώμα από τους κώδικες. Η Φωτογράφος γίνεται γυναίκα, ζώο, γη, και τελικά ανεπαίσθητες γραμμές φυγής που αντιστέκονται στις κυρίαρχες μοριακές συσσωματώσεις της ταυτότητας.

Δε σταματάει εκεί. Το θολό κορμί συγχωνεύεται με την ξεφλουδισμένη ταπετσαρία, κρύβεται πίσω από γυαλί, ύφασμα, αρχιτεκτονικά στοιχεία, αντιστέκεται στην ανατομική αναγνωσιμότητα. Η φωτογραφία διαβρώνει τη διάκριση μεταξύ μορφής και εδάφους. Ο εαυτός διαλύεται στην επιφάνεια του κόσμου, παύει να είναι μια οριοθετημένη οντότητα. Με μια αισθητική χειρονομία απαλλάσσεται από όργανα – από οργάνωση, διαστρωμάτωση και ιεραρχία. Ο χώρος παύει να είναι ένα ουδέτερο δοχείο.

Μέσα από τον καθρέφτη, η εικόνα εκτοπίζεται σε ένα ψέμα, αποτυπωμένο σε μια πλάνη. Η αντανάκλαση κατακερματίζει και ταυτόχρονα πολλαπλασιάζει – ένας επαναλαμβανόμενος βρόχος που υποδηλώνει την άπειρη παλινδρόμηση της ταυτότητας σε ένα επίπεδο εμμένειας στο οποίο τα υποκείμενα εξαφανίζονται.

Η φωτογραφική μηχανή – μια μηχανή επιθυμίας – διαλύει τη συμβολική ανάγνωση, αγνοεί το τραύμα της ψυχής, για να αφηγηθεί νέες εντάσεις. Η Φωτογράφος τοποθετεί το σώμα της σε ένα δωμάτιο όπου το φως διασπάει την εικόνα της. Είναι παρούσα, αλλά διάχυτη. Αρνείται τις ιεραρχίες υποκειμένου-αντικειμένου. Η ίδια της δεν αυτοπροσδιορίζεται ως θέμα της φωτογραφίας, αλλά ως ένα στοιχείο μέσα σε ένα σύνολο που περιλαμβάνει την κάμερα, το δωμάτιο, το φως, τη χημική διαδικασία και τον θεατή. Η εικόνα είναι πολλαπλότητα. Ρίζωμα, όχι δέντρο. Δεν έχει κέντρο, προέλευση και κανένα τελικό νόημα.

Εμφανίζεται γυμνή προς την ανατρεπτική, μοριακή μειονότητα, υπερβαίνει την έμφυλη μεταμόρφωση, για να βαδίσει στο δημιουργικό Άπειρο, μακριά από τις κοινωνικές ταυτότητες. Δεν είναι γυναίκα. Γίνεται γυναίκα, περνώντας από τα θολά νερά της αφάνειας, ανατρέποντας τη θηλυκότητα. Δείχνει για να αναιρέσει το βλέμμα. Χρησιμοποιεί το σώμα της για να κινηθεί προς αυτό που δεν είναι σώμα. Αντί να δραματοποιήσει τη θυματοποίηση, υλοποιεί μια διαφυγή.

Οι ίδιες στάσεις επιστρέφουν αέναα. Τα ίδια σκηνικά επανεμφανίζονται. Η επανάληψη αποδομείται τελετουργικά, ώσπου να παράξει την καινοτομία στο άνοιγμα μιας χρονικής πτυχής. Απεδαφικοποιεί τον χρόνο, τον μετατρέπει σε μία εικονική διάσταση στην οποία πραγματώνεται η ταυτόχρονη συνύπαρξη παρελθόντος, παρόντος, και μέλλοντος. Ενώ συνήθως, η φωτογραφία αντιμετωπίζεται σαν μία τομή στον χρόνο, στα χέρια της Φωτογράφου, γίνεται μια διάρκεια, μια εικόνα-χρόνος που αποκαλύπτει το γίγνεσθαι του υποκειμένου. Η θολούρα, η αντανάκλαση, το σκοτεινό πρόσωπο: αυτά είναι σημάδια χρονικής ροής.

Το έργο της αποτελείται από θραύσματα που αντιστέκονται στη σύνθεση, κόμβους σε ένα ριζωματικό δίκτυο νοήματος. Δε φωτογράφισε τον εαυτό της ως εαυτό. Συνέθεσε πολλαπλότητες. Οι εικόνες της αφορούν την αποσύνθεσή της ταυτότητας, τη μετάλλαξή της, το γίγνεσθαι Άλλο. Στις ρωγμές μεταξύ τοίχου και δέρματος, καθρέφτη και θολούρας, βρίσκουμε συναίσθημα σε ροή, μια χαρτογράφηση στο ασυνείδητο. Οι σχιζοειδείς κόσμοι της είναι γενεσιουργοί. Αν εισέλθουμε, θα γίνουμε εικόνα, θα γίνουμε αόρατοι, να γίνουμε η Φωτογράφος. Με αυτόν τον τρόπο, θα συμμετάσχουμε στην αιώνια επιστροφή της διαφοράς, στην απροσδιοριστία των ορίων φωτός και σκιάς, στη σιωπηλή κραυγή ενός σώματος χωρίς όργανα, που πονάει να γίνει.

Feast of the Solivagant

an epic of weird and visceral gastronomy

The abyssopelagic stillness murders sunlight, and breathes a banquet.
Four tables stretch beyond sight,
Heavy with brine.
On their writhing quadrivium, geometry forgets itself.
There is a sound of sibilance,
A hiss of hunger,
A soft C shifting sour.

The deipnosophist arrives first,
Smiling a diaphanous curtain of etiquette.
He speaks of marrow broths
boiled from the bones of limerent saints,
of matutinal gluttony beneath blood-orange dawns.
He does not eat.
He only tells.
With incendiary words,
searing, oilset tongues.

A pot-valiant knight lumbers in next,
Flushed with fermented dreamfruit.
His breastplate clangs with jentacular remnants,
Eggs boiled in the sweat of fevered gods.
He laughs,
Cachinnates,
Then stabs a slab of unknown flesh
That redames his gluttony beneath his fork.

The acersecomic child sits on a high-backed chair of cartilage.
Hair snakes down in thick, choking ropes.
Her eyes,
Opsimath orbs of late-bloomed wisdom,
recogitate every movement.
She watches the meat breathe.
She watches the meat think.

Then comes the agathokakological thing,
Composed of hands and hooves,
Languor and lightning,
Its finger’s edges scripturient,
Full of mouths murmuring recipes.
The cacography of hunger scribbles across the walls:
Spells in spastic strokes,
Menus of mellow madness.
Patrizate demons echo chefs long devoured,
Cleavers swung with ancestral might.
Bêtise is no longer error,
but a course between the entrées.
It brings the centerpiece:
A solivagant abomination,
Glazed in black molasses,
Stuffed with a heart still beating,
Still dreaming of its noctivagant endeavors,
Through butchered hills,
Through spice-thick winds.

The air turns sweet with peccability.
One may sin,
But only if the dish requires it.

And now, you—
Yes, you—
Are the final course.

Do you not feel it?
The sauce congealing on your spine?
The fork tonguing your thoughts?

Come, dear guest.
Join the feast.
It has been waiting,
Since the first hunger
Swallowed a scream.

Η Πύλη των Χρήσιμων Πραγμάτων

Βρήκες τον εαυτό σου αποκλεισμένο ανάμεσα σε δύο ερωτήσεις:

  1. Θέλεις να συνεχίσεις ως επισκέπτης;
  2. Θέλεις να δημιουργήσεις λογαριασμό και να ανακαλύψεις τα Χρήσιμα Πράγματα;

Καμία από τις δύο επιλογές δεν είχε κουμπί.
Μόνο φωνή.
Μια φωνή μεταλλική, βελούδινη, λίγο κουρασμένη.

Απλώς πες “Ναι”. Ή “Όχι”. Ή “Εντάξει”. Ή “Όχι τώρα”. Ή “Επανάλαβε αργότερα”. Ή “Θέλω να το σκεφτώ”. Ή…

Είπες: «Εεε…»

Η Πύλη κατέγραψε τη φωνή σου, την αποθήκευσε, τη διαίρεσε σε εξήντα τέσσερα ίσα κομμάτια και την ανέλυσε για ίχνη ειρωνείας, ανειλικρίνειας, τρομοκρατικής πρόθεσης και παλαιάς χρήσης του μικροφώνου.

Δεν ήσουν σαφής. Προσπάθησε ξανά.

Η οθόνη άνοιξε.

Ενεργοποίησε τα Σπουδαία Προνόμια. Πρέπει μόνο να παραχωρήσεις τα εξής:

– Το ιστορικό των λέξεων που δεν είπες
– Την τοποθεσία των τάσεων σου
– Την άδεια να διορθώσουμε το πρόσωπο σου σύμφωνα με τις αισθητικές σου επιλογές που δε γνωρίζεις ακόμα
– Μια ψηφιακή αναπαράσταση της πιθανότητας να γίνεις δυστυχισμένος

Πάτησες “Συμφωνώ”, γιατί δεν υπήρχε τίποτα άλλο.

Το προφίλ σου χρειάζεται εξατομίκευση.
Είσαι άνθρωπος; Απόδειξε το:

Επίλεξε όλα τα πλακίδια που περιέχουν ησυχία.
(Αποτυχία.)

Επίλεξε όλα τα πλακίδια με μέλλον.
(Αποτυχία.)

Επίλεξε όλες τις επιθυμίες που δεν είναι επίκτητες.
(Αποτυχία. Η τελευταία επιθυμία είχε watermark.)

Παρακολούθησες ένα ντοκιμαντέρ για τη νοσταλγία στις 03:12 π.μ.
Είδες τρία επεισόδια από σειρά που μισούσες, μόνο και μόνο για να σιγουρευτείς πως είχες δίκιο.
Έκανες search “τι είναι ζωή” και μετά “πώς να την απενεργοποιήσω”.

Μήπως θα σε ενδιέφερε το «Ένα Μάτσο Χάλια – Πως σκοτώθηκε η κάθε ελπίδα για το μέλλον.»

Μια ειδοποίηση εμφανίστηκε:

Ο λογαριασμός σου ενδέχεται να απενεργοποιηθεί επειδή δεν έκλαψες αυθόρμητα όταν σου προτάθηκε βίντεο με σκύλο που αγκαλιάζει μωρό.

Είχες δει το βίντεο. Είχες αισθανθεί κάτι. Μάλλον.

Αλλά δεν το πάτησες.

Κάπου ανάμεσα στις ρυθμίσεις ασφαλείας και τη συμφωνία χρήσης για το Υπερσύννεφο, σου ζητήθηκε:

Για επαλήθευση ταυτότητας, ανέβασε μια φωτογραφία του εαυτού σου κοιτώντας ένα καθρέφτη που σε απορρίπτει.

Επίσης, γράψε ένα σύντομο ποίημα με τίτλο ‘Αποδοχή’ και επισύναψε το ως .pdf.

Η τελευταία σελίδα δεν είχε περιεχόμενο. Μόνο ένα κουμπί:

Κατέβασε την Εφαρμογή. Όλη σου η ζωή είναι ήδη εκεί.

Ξέχασες τον κωδικό σου;

Ουπσάκι-ντουπσάκι.

Για να επαληθεύσουμε πως είσαι εσύ, ανώνυμε, άμορφε, απεγνωσμένε χρήστη, χρειαζόμαστε:

– email
– Αριθμό τηλεφώνου
– ΑΦΜ
– Στοιχεία πιστωτικής κάρτας
– Τα πνευματικά δικαιώματα του γονιδιώματος σου
– Μια selfie σπαραγμού

– Τα τέσσερα τελευταία ψηφία του π

Χρησιμοποιείς τον ίδιο κωδικό εδώ και δέκα λεπτά. Καιρός να αλλάξεις κωδικό.

Πληκτρολογείς.

Ο κωδικός σου πρέπει να περιέχει τουλάχιστον έναν ρούνο. Δοκίμασε ξανά.

Πληκτρολογείς.

Ο κωδικός που πρέπει να περιέχει τουλάχιστον ένα ζεύγος διδύμων πρώτων αριθμών. Δοκίμασε ξανά.

Πληκτρολογείς.

Ο κωδικός δεν πρέπει να περιέχει αριθμούς που έχεις πληκτρολογήσει στο παρελθόν σε αυτή τη συσκευή.

Δυστυχώς, θα πρέπει να κλειδώσουμε τον λογαριασμό σας.

Είσαι ελεύθερος.

Αποκομμένος.

Ελεύθερος.

Αβοήθητος.

Ελεύθερος.

Άσχετος.

Ελεύθερος.

Είστε ελεύθερος στην τοποθεσία Ανία.

Επισκεφτήκατε πρόσφατα τον Λάκκο της Υπαρξιακής Απελπισίας. Θα θέλατε να αφήσετε μία αξιολόγηση;

Ένα μόνο αστέρι; Θα θέλατε να σας προτείνουμε κάτι διαφορετικό;

Όχι.

Θα θέλατε μικρές δόσεις ντοπαμίνης κάθε είκοσι δευτερόλεπτα για να μη σκέφτεστε τον Θάνατο;

Αποδοχή.

Συγχαρητήρια! Πέρασαν 5 ώρες ξεγνοιασιάς.

Νύχτωσε.

Για να κοιμηθείτε καλύτερα ορίστε ένα άρθρο για τις βλαβερές συνέπειες του μπλε φωτός της οθόνης στον ύπνο σας.

Καληνύχτα.

Καληνύχτα. Ευχαριστούμε που μας επιλέξατε. Πατήστε Αποδοχή για Ύπνο.

Αποδοχή.

Σε μορφή .pdf

Αν πρέπει να πατήσω “Συμφωνώ” με σάρκα,
ας είναι.

Αν πρέπει να βλέπω όνειρα σε 4K,
να τα προσαρμόσει ο αλγόριθμος
στην επιθυμία που θα έπρεπε να είχα,
ας γίνει.

Αν χρειάζεται η παλάμη μου
να κάνει swipe,
το βλέμμα μου να κάνει zoom
σε ό,τι προβλέπεται να ποθήσω,
τότε, ναι.

Ας παραχωρήσω
την ερώτηση.
Ας μου αποδοθεί
μια απάντηση.

Δώσε μου ένα update που να με διορθώνει.
Ένα cookie που να θυμάται τις επιθυμίες μου.

Σου στέλνω το πρόσωπό μου
σε μορφή αρχείου.
Το ονομάζω me_final_final_v3_real_this_time.jpg

Μην το αλλάξεις πολύ.
Μόνο όσο χρειάζεται
για να γίνω αποδεκτός.