Η σκοτεινή αυγή ανατέλλει στις φλόγες της αναγέννησης,
Στο πεδίο του χρόνου, η εποχή εκ νέου αποχρωματίζει.
Εκεί όπου ο έρωτας ανθίζει, ανθίζει και η αντίσταση στη θνητότητα,
Εκεί, οι ριψοκίνδυνες καρδιές μας διασχίζουν τα μονοπάτια της αναστάτωσης.
Σε αμυδρές κοιλότητες της παλιάς πραγματικότητας,
Φυτρώνουν νέες αφηγήσεις, οράματα αποκαλύπτουν προορισμούς.
Οι σπίθες της αλλαγής ξεπηδούν από τον καπνό,
Οι ψυχές μας ανακαλύπτουν τη δύναμη μιας ανεκτίμητης εποχής.
Κοιτάμε προς τα πίσω, αλλά οι σκιές διαλύονται,
Η ελπίδα ζεσταίνει το δέρμα στο φως της ανανέωσης.
Ανάμεσα στα άνθη του κακού, η ανθεκτικότητα του έρωτα,
Κωδικοποιείται με ασύλληπτα σύμβολα, αστείρευτη και όμορφη.
Ο χρόνος επιμένει να αφηγείται τις ιστορίες μας,
Το άρωμα της ελπίδας συναντά τη γεύση των γλυκών χειλιών σου.
Στη μοίρα αυτή, όπου η μιζέρια κυριαρχεί,
Με σκελετωμένα δάχτυλα χαράσσουμε το μέλλον, αφηγούμενοι την αγάπη.
Σε κάθε καύσωνα, όπως οι εξατμισμένες σταγόνες που χορεύουν,
Η ορμή του Γίγνεσθαι μας ψιθυρίζει πως το τέλος είναι ένα νέο ξεκίνημα.
Ακόμα και αν ο φεγγίτης της δυσβάσταχτης μέρας σκεπάζει τον ουρανό,
Η αντοχή της ένωσης μας, εκπέμπει το φως που πάντα αναζητούσαμε.
Τριχώδης Αλβεάριος 