Στα στυγερά βάθη της κοσμικής αβύσσου, εκεί όπου το σκοτάδι εκτείνει τα μελανά του δάχτυλα στις ανακατευθύνσεις της αιωνιότητας, ανάμεσα στους ονειρικούς υφάλους του κενού, κρύβονται τα εύκαμπτα μέλη που τροφοδοτούν τη θνητή κατανόηση. Αντεστραμμένες και παραμορφωμένες ψυχές λογαριάζουν τη σύνεση, ως ακατανόητες οντότητες που πλέκονται στην ύφανση της τρέλας. Μια ιστορία που ξετυλίγεται σαν το μαύρο καλώδιο της αβύσσου, εκεί, όπου οι σφαίρες του χρόνου είναι απρόβλεπτες και οι διαστάσεις συναντιούνται στο σημείο που ένα παράδοξο ημίφως συναντά το γελοίο. Ακτίνες από άγνωστες αστρονομικές οντότητες φωτίζουν τον χώρο με μια αβέβαιη λάμψη, σαν αγνοούμενες αλήθειες που παίζουν κρυφτό στο σκοτάδι.
Σε μια παραδοξολογία των σκοτεινών πτυχών της ανθρώπινης ψυχής τα όνειρα και οι σκέψεις πλέκονται με τα νήματα της παράνοιας. Ένα γέλιο ακούγεται σαν απόκρυφος ψίθυρος, μια απόπειρα των ανεξήγητων να επικοινωνήσουν με τον ανθρώπινο νου. Οι αφηγήσεις σμίγουν σε μια αχανή εμπειρία, όπου η αλήθεια και η πλάκα συναντώνται.
Ο μάγος, με το πανωφόρι από σταφύλια, εισέρχεται κρατώντας έναν αρχαίο λαμπτήρα. Το άρωμα του γεμίζει τον αέρα ανασυγκροτώντας μνήμες και μυστικά, και το απαγορευμένο φως καλεί τις σκιές να ζωντανέψουν. Τα χρώματα του αντανακλούν τη σύνθεση των ονείρων και των εφιαλτών, ενώ το άρωμα του σταφυλιού ενδύει τον αέρα με μια επικίνδυνη γλυκύτητα. Ανοίγει έναν αρχαίο τόμο και τα γράμματα, σαν δαιμονικές οντότητες, ξεπηδούν από τις σελίδες και παίζουν ένα παιχνίδι ανάμεσα στην πραγματικότητα και το ψέμα. Το χέρι του κινείται πάνω από τις σελίδες και ο τρόμος αποκαλύπτει γυμνές αλήθειες, πλάσματα από τις σκιές της λήθης.
Γελάει, και το γέλιο του τον αδειάζει από χρώματα, όρια, και υπόσταση. Γελάει ο φύλακας των αντιφάσεων, και ο λαμπτήρας του απορροφά κάθε τι πραγματικό στο απειροστό φως του, αυτό της αιωνιότητας.
Κάπως, η σιλουέτα αρχίζει να λέει τον μονόλογο της, με μια αινιγματική ανατροφοδότηση που κινεί τα χείλη μου. Οι λέξεις που ρέουν δημιουργούν εικόνες στο μυαλό μου.
«Στα βάθη του χρόνου,» λέει, «υπάρχουν αλήθειες που παραμένουν ανεξήγητες και γέλια που σβήνουν στο σκοτάδι.»
Οι δαίμονες με περικυκλώνουν. «Οι σκιές είναι ο αντίκτυπος των αντιφάσεων που κινούνται μέσα σε μας,» συνεχίζει, «και η παρωδία είναι η γλώσσα που μιλά στην αινιγματική ψυχή μας.»
Και ιδού, τα λόγια αποκτούν βάρος, μετατρέποντας το κενό σε ένα πεδίο άπειρης δημιουργίας. Ο προφήτης της αντίφασης συνεχίζει να αφηγείται, ενώ τα μάτια μου παρακολουθούν τον αέρα γεμάτο από φωτεινά γράμματα και περίεργες σκιές. Ο μάγος, αποτελώντας τον ιερό διαμεσολαβητή της παράνοιας, σηκώνει τον λαμπτήρα προς το άγνωστο, φωτίζοντας την αλήθεια και τον τρόμο σε κάθε γωνιά του διαστρικού χώρου.
«Στη σκιά του κενού,» λέει η σιλουέτα με μια αινιγματική κίνηση των χειλιών μου, «η γελοιότητα ανατρέπει τις προσδοκίες και ο τρόμος συγχωνεύεται με τη διανόηση.» Ενώ οι λέξεις αντηχούν σε μια μελωδία του παράλογου, ο κυκεώνας των σκιών γίνεται ολοένα και πιο πολύπλοκος.
Ο μάγος καταλαβαίνει ότι είναι η ώρα να αποκαλύψει τον πυλώνα των αντιφάσεων. «Στην ουσία της ανοησίας,» λέει, «υπάρχει η εκτίμηση της απροσδόκητης ομορφιάς, ενώ το δέος είναι ο καθρέφτης της αλήθειας που δεν μπορούμε να αντικρίσουμε.» Καθώς λέει αυτές τις λέξεις, ο λαμπτήρας εκπέμπει ένα έντονο φως, χαρίζοντας στον χώρο μια αύρα σαν χειμερινή πανσέληνος. Ο μονόλογος, οι σκιές, η σιλουέτα, όλα συντελούν σε ένα θέαμα που αναδίδει την έκπληξη της αδιανόητης ύπαρξης.
Κάθε σημείο, κάθε καμπύλη, είναι μια πύλη που οδηγεί σε απόκρυφες πόλεις. Κάθε βήμα μας είναι ένα ταξίδι προς την ουσία. Οι σκιές ενσωματώνονται σε μια στιγμή του χρόνου και κυνηγούν το φως των πολυάριθμων αστραπών που προκύπτουν από κάθε πόρτα. Η πόλη του παραδόξου αντηχεί. Κάθε στιγμή είναι μια συναίνεση στο άγνωστο. Με το άγνωστο. Κάθε πύλη που διασχίζεται αφήνει πίσω της μια ιστορία. Κάθε πόλη είναι ο πίνακας πάνω στον οποίο ζωγραφίζουμε τα όνειρα μας.
Στα όρια του μοριακού γίγνεσθαι γράφεται ένα κείμενο, απόκρυφο και εντυπωσιακό, που εξουσιάζει τις ανύποπτες ψυχές. Οι λέξεις γίνονται εργαλείο και το κείμενο είναι ο χάρτης για τον πολυδιάστατο χώρο της ύπαρξης. Συνειδήσεις συνθλίβονται και επαναπροσδιορίζονται. Στις γραμμές υπάρχει ένα σύμπαν που αναμένει να ανακαλυφθεί, ένα βάθος που κατοικείται από σκιώδεις Σφίγγες. Αυτά τα μοναδικά πλάσματα αποτελούνται από ασύγκριτες σκιές και φωτεινά περάσματα που δημιουργούν έναν αψεγάδιαστο συνδυασμό του σκότους και της λάμψης.
Έχουν σώμα από ατέλειωτα κύματα πίσσας που στροβιλίζουν. Κάθε κίνηση τους προκαλεί αντανακλάσεις φωτός και αφήνει πίσω ένα ιριδίζον ίχνος γεωμετρικών σχημάτων. Τα μάτια τους, αν υπάρχουν, φαίνονται να είναι σαν εκατομμύρια λαμπερά αστέρια που εκπέμπουν τον αρχέγονο κώδικα του χάους και της τάξης. Το φως και το σκοτάδι εναλλάσσονται σε μια χορογραφία ασυναίσθητων συναισθημάτων. Μέσα τους κουβαλούν το είδωλο της μεταφυσικής.
Στην αθέατη συνάντηση με τη μεταφυσική, σφυρίζει ένας παράξενος θρήνος. Κάθε σφυρηλατημένο σχήμα αφήνει πίσω του ένα σύμβολο που απευθύνεται σε αυτούς που έχουν το θάρρος να διαβούν τα όρια. Η σιλουέτα του μάγου αναδύεται από το πλήθος των σκιών, αποτελώντας τον αγγελιοφόρο της συνάντησης.
«Στον θρήνο αυτό,» λέει, «αντικρίζουμε την ουσία του μυστικισμού, έναν επικοινωνιακό κώδικα μεταξύ του ανθρώπινου και του απεριόριστου.»
Στην πιο ακραία γωνία του χωροχρόνου, ένα σάντουιτς αναδύεται, προμηνύοντας μια εκρηκτική εμπειρία. Οι γεύσεις στη γλώσσα μου ανατινάζονται σαν πυροτεχνήματα. Το ψωμί ανοίγει τον δρόμο για γαστρονομικά ταξίδια που δε γνωρίζουν περιορισμούς. Το κρέας λιώνει στη γλώσσα ενώ οι σάλτσες πλέκονται σαν αναπόδεικτες προτάσεις που διαμορφώνουν την ψυχή. Το τυρί, σε μια διαστροφή της φυσικής, κοιτάζει από το επέκεινα, αναπαριστώντας την ανυπόστατη γοητεία του γίγνεσθαι.
Καθώς δοκιμάζω κάθε καμπύλη, κάθε εκρηκτική γεύση, η αντίληψη μου επεκτείνεται σε αντιφάσεις των γεύσεων που αντηχούν στο απέραντο κενό, ενώ η ουσία της γαστρονομίας στροβιλίζει αόριστα στα ούλα μου. Ο χρόνος διαλύεται σε ανυπόστατες στιγμές γεύσης, καθώς αντιλαμβάνομαι πως αυτό το σάντουιτς δεν είναι απλώς μια γαστρονομική εμπειρία, αλλά μια επική περιπέτεια στα όρια της ψυχής. Στο τέλος, ο πόνος της ύπαρξης αντιμετωπίζεται με γαστρονομική αφθονία, καθώς η απόλαυση αναδύεται από τον πυθμένα της ατελειότητας. Στη διαστροφή του χωροχρόνου, εκεί όπου φυτρώνουν μαύρα ουράνια τόξα, αψηφώντας τη φυσική τάξη, εκεί όπου οι κεραυνοί χτυπούν με τη δύναμη της κοσμικής οργής, και αόρατα χέρια κατασπαράζουν την πραγματικότητα για να αποκαλύψουν τον αφόρητο πόνο της ύπαρξης, εκεί λοιπόν δοκίμασα το καλύτερο κλαμπ σάντουιτς του σύμπαντος.
Η τάση για ζωή επανακτίζεται. Στις σκοτεινές ρίζες του αστραπιαίου χάους, σπάνε τα δεσμά του χρόνου. Το πέπλο της αδιαφάνειας σηκώνεται, αφήνοντας τα μάτια μας να αντικρίσουν την απέραντη απόσταση του μυστηριώδους. Η πραγματικότητα, ανάμεσα στα δαιδαλώδη σύννεφα του χρόνου, αποκαλύπτεται σαν ένα αρχαίο χαρτογραφικό πρότυπο, στο οποίο οι λέξεις εξαφανίζονται και η γραφή μεταμορφώνεται σε πικάντικα πνεύματα που γαργαλούν τον ουρανίσκο.
Αόρατα χέρια προσπαθούν να σπάσουν τα δεσμά που κρατούν την κοσμική οργή. Τα βήματά μας ακολουθούν τον ρυθμό των αστραπών που διαταράσσουν την αιωνιότητα. Καθώς προχωρούμε βαθύτερα, ο χρόνος χάνει τη σημασία του, και οι μνήμες γίνονται μια άλλη διάσταση. Τα όνειρα συνυπάρχουν με την πραγματικότητα, δημιουργώντας έναν αναπόφευκτο παραλληλισμό μεταξύ των δύο κόσμων. Κάθε βήμα επεκτείνει το άγνωστο, ενώ οι σκιές περιτριγυρίζουν σαν ανθισμένα φύλλα σε ένα αλλόκοτο δάσος. Τα βήματα μας χάνονται στο χάος, και όσο προχωρούμε, η ελπίδα φθίνει. Ανάμεσα στον αέρα της απόγνωσης, θα πρέπει να διαλέξουμε ή τον θάνατο ή να γίνουμε και εμείς σαν του κανιβάλους.
Οι αντιφάσεις του καιρού αντικατοπτρίζουν το θηριώδες πρόσωπο της ματαιοδοξίας μας. Ο ήλιος, ο οποίος θα έπρεπε να είναι οδηγός, γίνεται μάρτυρας της πτώσης μας στην παγίδα των ίδιων μας των αδυναμιών. Η ζωή και ο θάνατος χαϊδεύονται ανάμεσα στις ξεραμένες καλαμιές. Οι κύκλοι του έρωτα γίνονται ένα με την απονιά. Τα λουλούδια ανθίζουν σε χώματα αναμονής για την παρακαταθήκη τους στον πεινασμένο χρόνο, ενώ οι άνεμοι φυσούν εξαγριωμένοι γύρω από το μέγαρο της αφάνειας.
Όταν η φυσική τάξη συναντά την ανθρώπινη αλαζονεία, οι συνέπειες είναι αδιαμφισβήτητες. Το θέαμα της αφύπνισης μας αντικατοπτρίζεται σε έναν καθρέφτη που σπάει, αναδεικνύοντας τις θρυμματισμένες εικόνες της αυταπάτης μας. Ο καιρός, παγιδευμένος σε μια καμπύλη παρακμής, περιφρονεί την προσπάθειά μας να διαμορφώσουμε τη σύνταξη του ίδιου του χρόνου.
Η υποταγή βρίσκει το τέλος της στον πόνο της καταστροφής, και η εξέγερση την αρχή της. Σε αυτήν τη στιγμή κρίσης τα ηχηρά κύματα από τις κραυγές της απογοήτευσης εξαπλώνονται, ανακοινώνοντας τη γέννηση ενός νέου χρόνου, που δεν είναι πλέον ο αφηγητής, αλλά ο σύμμαχος στο ζοφερό ταξίδι προς τον αφανισμό. Σε μια αχνή αντανάκλαση της αρχής και του τέλους, η υπέρβαση της αμαρτίας εκδηλώνεται σαν μυστικός χάρτης της απελευθέρωσης. Και οι ήχοι που δε γυρίζουν από τον Άδη γράφουν τη συμφωνία της αναγέννησης.
Νότες απαγορευμένου κώδικα καλούν τα φαντάσματα να αναστενάξουν. Οι αχόρταγοι πρεσβύτεροι του σκότους ωρύονται με ανατριχιαστικούς λυγμούς, ενώ το απαγορευμένο φως αναδεικνύει τα πρόσωπα των αθάνατων. Οι διαστροφές του χωροχρόνου γίνονται αφήγηση για τα παρελθόντα, παρόντα και μέλλοντα. Το πανδαιμόνιο εξαπλώνεται, οι αντιφάσεις διαλύονται, και οι φωνές των νεκρών ακούγονται από τις αναμνήσεις των ζωντανών. Χάνεται η συμβατική σειρά της αιτιότητας στον απαγορευμένο τόπο της αθανασίας,.
Αυτό που θέλουμε, λαχταριστέ μου συνάνθρωπε, είναι έναν ριζοσπαστικό επανασχεδιασμό της κοινωνίας, μακρυά από την τσιμεντένια ζούγκλα και κοντά σε χώρους αυθεντικής ανθρώπινης σύνδεσης και δημιουργίας. Σε αυτόν τον νέο κόσμο, οι άνθρωποι θα ανθίζουν σαν λουλούδια σε έναν κήπο μεταβαλλόμενων αξιών, ενώ οι σχέσεις θα αντλούν την υπόσταση τους από τα απαγορευμένα όνειρα της ευαλωτότητας και της ασφάλειας. Ας κτίσουμε αυτήν την ουτοπία, όπου η ελευθερία δε θα είναι απλά λέξη, αλλά καθημερινή εμπειρία.
Η απεριόριστη ελευθερία, η αντίσταση, και η υπέρβαση των σωματικών οργάνων ας γίνουν κοφτερό αστέρι που θα σχίσει αστραφτερά τον σκοτεινό ουρανό της ατομιστικής, δυαδικής, υλιστικής απελπισίας. Κάπου στην άβυσσο της εξαντλημένης ανθρώπινης ψυχής, η ανυποταξία δημιουργεί το απρόσμενο ποίημα του Είναι.
Τριχώδης Αλβεάριος 